هر طپش قلبم به یاد توست

رفت و من و تنها گذاشت با کوله بار خستگی

گم شدم و تنها شدم تو کوره راه زندگی

رفت و نگاهی ام نکرد به این مسافر غریب

که بعد اون چی می کشه از این همه درد و فریب

رفت و نگاهمو ندید که غرق بارون و غمه

از این همه درد و فریب هر چی بگم بازم کمه

رفت و بازم تنها شدم با با خاطرات بچگیم

با یک بغل شعر و غزل که گم شده تو زندگیم

رفت و کتاب عشقمون زبر غبار روزگار

از یاد اون رفت و حالا منم اسیر و بی قرار

رفت و کبوترای عشق واسش بهونه می گیرن

گلای باغ زندگیم از غم هجرش می میرن

رفت و نگفت که کی میاد . نگفت به یادم می مونه

اما دل ساده من باز اونو عاشق می دونه  

من راز نگاهت را از آئینه پرسیدم

چشمان نجیبت را از دور پرستیدم

باران شدم و چون اشک بر عشق تو باریدم

من شمع وجودم را به مهر تو بخشیدم

مثل گل نیلوفر چشم تو بهاری شد

از پیش دلم آرام رفتی و نفهمیدم

مرز دل و چشم تو از شهر افق پیداست

من سرخی گلها را در خنده تو دیدم

در شهر اقاقیها تو پاک ترین عشقی

من راز شکفتن را از باغ دلت چیدم

لبخند زدی آرام بر گونه نمناکم

من با گل لبخندت بر حادثه خندیدم

ای کاش دو چشم تو سرفصل افق ها بود

آن وقت تو را هر صبح از پنجره می دیدیم

وقتی گل آرامش در باغ دلم روئید

گلبرگ وجودم را بر عشق تو پیچیدم

خورشید شدی رفتی تا اوج شکوفایی

من از عطش عشقت بر آئینه تابیدم

تا میروی از اینجا دل خسته و طوفانیست

رفتی و دگر باره از کوچ تو رنجیدم ......

شبی از شدت یک تنهایی نمناک و بارانی

تو را با لحجه گل های نیلوفر صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ  آرزوهایت دعا کردم

پس از یک جستجوی نقره ای

در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گل هایی که در تنهایی ام رویید

با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی

دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم

تو را در دشتی از از تنهایی و حسرت رها کردم

همین بود آخرین حرفت ..........

و من بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشمهایم را به روی اشکی از جنس غروب

ساکت و نارنجی خورشید وا کردم

نمی دانم چرا رفتی ؟

نمی دانم چرا ؟ شاید خطا کردم

و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

نمدانم کجا . تا کی . برای چه

ولی رفتی و بعد از رفتنت

باران چه معصومانه  می بارید

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجیشکی که هر روز از کنار پنجره

با مهربانی دانه بر می داشت

تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایم خیس باران بود

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو

تمام هستی ام از دست خواهد رفت

کسی حس کرد من بی تو

هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

و من با آنکه می دانم تو هرگز یاد من را

با عبور خود نخواهی برد

هنوز آشفته چشمان زیبای توام

برگرد..... !

ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و  تردید

کسی از پشت قاب پنجره آرام زیبا گفت :

تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو

در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

و من در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست

و من در اوج پائیزی ترین ویرانی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی دانم چرا ؟ شاید به رسم عادت پروانگی مان باز

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت

دعا کردم ...... !!!

ای کاش در چشمهایت . تردید را دیده بودم

یا از همان روز اول . از عشق ترسیده بودم

ای کاش آن شب که رفتم از آسمان گل بچینم

جای گل رز برایت . پروانگی چیده بودم

گل را به دست تو دادم . حتی نگاهم نکردی

آن شب نمی دانی اما . تا صبح لرزیده بودم

آن شب تو با خود نگفتی . که بر سر من چه آمد

با خود نگفتی ز دستت . من باز رنجیده بودم ؟

انگار پی برده بودی . دیوانه ات گشته ام من

تو عاشق من نبودی و دیر فهمیده بودم

از آن شب سرد پائیز که چشم من به تو افتاد

گفتم که ای کاش شبها . نخوابیده بودم

از کوچه که می گذشتیم . حتی نگاهم نکردی

چشمت پی دیگری بود . این را نفهمیده بودم

آن شب من و اشک و مهتاب . تا صبح با هم نشستیم

ای کاش یک خواب بد بود . چیزی که من دیده بودم 

تو اهل آن دوردستی . من یک اسیر زمینی

عشق زمین و افق را . ای کاش سنجیده بودم

بی تو چه شبها که تا صبح در حسرت با تو بودن

اندوه ویرانیت را . تنها پرستیده بودم

وقتی صدا کردی از دور . با عشوه ای مادرت را

آن لحجه نقره ای را . ای کاش نشنیده بودم

انگار تقصیر من بود . حق با تو و آسمان است

وقتی که تو می گذشتی . از دور خندیده بودم

اما به پروانه سوگند . تنها گناهم همین است

جای تو بودم اگر من . صد بار بخشیده بودم

باید برایت دعا کرد . آباد باشی و سرسبز

ای کاش هرگز نبینی . چیزی که من دیده بودم

اندوه و بی اعتنائی . چه یادگار عجیبی است

اما چه شبها که آن را . از عشق بوسیده بودم

حالا بدان تو که رفتی . در حسرت بازگشت

یک آسمان اشک آن شب . در کوچه پاشیده بودم

هرگز پشیمان نگشتم . از انتخاب تو هرگز

رفتی که شاید بدانم . بیهوده رنجیده بودم

حالا تو را به شقایق . دیگر بیا . کوچ کافیست

جای تو بودم اگر من . این بار بخشیده بودم !!!

دوست داشتن به 21 زبان دنیا

01) English : I Love You

02) Persian : To ra doost daram

03) Italian : Ti amo

04) German : Ich liebe Dich

05) Turkish : Seni Seviyurum

06) French : Je t'aime

07) Greek : S'ayapo

08) Spanish : Te quiero

09) Hindi : Mai tumase pyre karati hun

10) Arabic : Ana Behibak

11) Iranian : Man doosat daram

12) Japanese : Kimi o ai shiteru

13) Yugoslavian : Ya te volim

14) Korean : Nanun tangshinul sarang hamnida

15) Russian : Ya vas liubliu

16) Romanian : Te iu besc

17) Vietnamese : Em ye^ Ha eh bak

18) Syrian/lebanese : Bhebbek

19) Swiss-German : Ch'ha di ga"rn

20) Swedish : Jag a"Iskar dig

21) Africans : Ek het jou li ...

دوست دارم....

الان خیلی خستم.......چرا الان داری میری؟؟؟؟؟؟

چرا الان تنهام گذاشتی؟؟؟

دلم میخواد الان بغلم کنی....!! کاش میدونستی.....!!

کاش میدونستی واقعاْ الان دلم میخواست کنارت باشم.....!!

دست تو دستام . چشمم تو چشمات...

اما تو همین الان باید میرفتی...؟ اونم چی...؟

معلوم نباشه کی میایی ؟

منم که نمی تونم بیام پیشت.......!!

کاش اینطوری نمی شد.....!! کاش میفهمیدی منو

کاش نمیرفتی........!

دارد از زمین و آسمان بهار می بارد . این واژه بهار ناخوداگاه مرا به یاد تو می اندازد

دارم به تو فکر می کنم . تمام ثانیه ها طعم باران می گیرند و من ...... و من هنوز در

حسرت در کنار تو بودن هستم . در لحظه زیبای سال تحویل...... !

دارد سال تحویل می شود . روزگارت مبارک عزیزم !

در فرهنگ واژه های من بهار یعنی : در کنار تو بودن تا همیشه دنیا(حتی اگر در سرمای

زمستان هم کنارم باشی آن لحظه بهاری ترین لحظه زندگی من است) . راستی بهار کی

می آید ؟ دوست دارم در ابتدای سال ۱۳۸۷ از تو تشکر کنم .

متشکرم که در تمام این روزها . ماهها . سالها بدون هیچ توقعی به من اجازه دادی

عاشقانه دوستت داشته باشم . متشکرم که در تمام مراحل زندگی بهانه های بچه گانه ام

را تحمل کردی . متشکرم که هر ۱۰۰۰۰ مرتبه ای که به تو اس ام اس زدم در جواب

فقط گفتی دوستت دارم . متشکرم که حرفهای تندم را با مهربانی پاسخ دادی .

متشکرم که در دنیا مرا با نام بهار آشنا کردی . متشکرم که صادقانه به من می گویی:

دوستت دارم و ۱۰۰۰۰ بار متشکرم .

از همین جا از این فاصله که بین مان است می خواهم آرزوهای سال جدیدم را برایت

بنویسم و تو آنها را بخوانی (دارم در ذهنم مجسم می کنم که داری نوشته هایم را

میخوانی) چه قدر زیبا تر می شوی ! زیبا  باوقار. ببین....! دلم برات تنگ شده

آرزوی اولم : در یکی از همین روزا بیای به دیدنم  .

آرزوی دومم : دلم میخواد تو این سال جدید از همیشه بیشتر دوستم داشته باشی

تو با من خیلی مهربونی اما من احتیاج دارم که خیلی خیلی دوستم داشته باشی .

آرزوی سومم : امیدوارم یک معجزه رخ بده و من مورد اعتمادترین موجود زندگی ات شوم

نمی دانم چرا اما دوست دارم فقط و فقط به من اعتماد کامل داشته باشی .

آرزوی چهارمم : آرزو دارم همه مشکلاتمون حل بشه و من و تو مال هم بشیم .

هیچ کدوم از آرزو های قبلیم باعث نمی شن که مطلب اصلی رو فراموش کنم

ببین عیدی من یادت نره !! من بزرگترین و ارزشمندترین هدیه دنیا رو می خوام

می خوام همیشه کنارم بمونی . (یادت نره ) !

نمی دونم چرا چرا دلم می خواد خودمو برات لوس کنم . به نظرت چرا ؟

پس دیگه دوست ندارم .......  (دارم خودمو لوس می کنم)

اما.......... دوست دارم ۱۰۰۰۰ بار دوست دارم گل همیشه بهارم

عیدت مبارک !

                                                   عید همگی مبارک

می شود عاشق بود می شود صادق بود مثل یک فصل بهار مثل یک عابر ناب می شود به نگاه دل خوش بود می شود در گذر فاصله ها یه کمی منصف بود آری می شود عاشق بود

باید آهسته نوشت . با دل خسته نوشت

با لب بسته نوشت . گرم و پر رنگ نوشت

روی هر سنگ نوشت . تا بدانند همه

تا بخندند همه . که اگر عشق نباشد دل نیست......

** « روز عشق مبارک »**

                                                          من و تنهایی و تو

من و تنهایی و این دست نیاز

هر سه رفیقیم باهم

مهرمان تا به ابد پابرجاست

**«روز عشق مبارک»**

گریه کن عزیزم اما نه فقط واسه خودت

واسه اینکه نمی شه دیگه بیام تولدت

گریه کن جدائی ها ما رو رها نمی کنن

آدما انگار برای ما دعا نمی کنن

گریه کن حالا حالا ها باید از هم جدا باشیم

بشینیم و فقط منتظر معجزه خدا باشیم

گریه کن منم دارم مثل تو گریه می کنم

به خدای آسمونا گلایه می کنم

گریه کن تو بختمون یه برف سنگین نیومد

این همه پرنده رد شد یه مرغ آمین نیومد

گریه کن واسه شبایی که بدون هم بودیم

تنهایی برای سنگینی غصه کم بودیم

گریه کن واسه روزایی که خورشیدی نداشت

دلای من و تو که به فردا امیدی نداشت

گریه کن سبک می شی روزای خوب یادت میاد

گرچه تو تقویممون نیستن اون روزا زیاد

گریه کن برای قولی که بهش عمل نشد

واسه مشکلاتی که بود و هست و حل نشد

گریه کن برایاون دلایی که چینی بودن

بی وفایی هایی که دیدی به چه سنگینی بودن

گریه کن برای نقشه هایی که مهتابی بودن

برای عاشقای ما که قلابی بودن

گریه کن برای رویایی که قسمت نمی شه

یه شبم سر خدا واسه ما خلوت نمی شه

گریه کن برای خوبا که فقط یه خواب بودن

واسه آرزوهامون که همشون حباب بودن

گریه کن واسه خوشی هایی که نازل نمی شن

واسه اون دیوونه ها که دیگه عاقل نمی شن

گریه کن چون اون روزامون دیگه تکرار نمی شن

دلامون به سادگی حاضر به اقرار نمی شن

گریه کن غرور واسه دیوونگی یه سر شده

مرغ آمین دیده این صحنه رو تندی رد شده

گریه کن واسه همه واسه خودت . برای من

توی بارونی ترین ثانیه حرفاتو بزن

گریه کن تا آیینه بشه باز اون چشای روشنت

واسه موندن لازمه . فدای گریه کردنت

اولین نامی که بر لبانم جاری شد نام زیبایت بود

اولین خانه ی امنی که پذیرفتم آغوش گرم و مهربانت بود

اولین بوسه ای شرم زده ام کرد بوسه ی آتشین تو بود

آخرین عشقی که در دلم آشیانه کرد عشق زیبا و دلنشین تو بود ...

چشم من بیا منو یاری بکن

گونه هام خشکیده شد کاری بکن

غیر گریه مگه میشه کاری کرد

کاری از ما نمی یاد زاری بکن

اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد

تا قیامت دل من گریه می خواد

هرچی دریا رو زمین داره خدا

با تموم ابرای آسمونا

کاشکی همه رو می داد به چشم من

تا چشام به حال من گریه کنن

قصه گذشته های خوب من

خیلی زود مثل یه خواب تموم شدن

حالا باید سر رو زانو بزارم

تا قیامت اشک حسرت ببارم

دل هیچکی مثل من غم نداره

مثل من غربت و ماتم نداره 

حالا که گریه دوای درد منه

چرا چشمام اشکشو کم میاره

خورشید روشن ما رو دزدیدن

زیر اون ابرای سنگین کشیدن

همه جا رنگ سیاه ماتمه

فرصت موندنمون خیلی کمه

لب بسته . سینه غرق به خون

قصه موندن آدما اینه

اون که رفته دیگه هرگز نمیاد

تا قیامت دل من گریه می خواد

به تو می اندیشم

ای سراپا همه خوبی

تک و تنها به تو می اندیشم

همه وقت همه جا

من به هر حال که باشم به تو می اندیشم

تو بدان این را تنها تو بدان

تو بیا . تو بمان . تنها تو بمان

جای مهتاب به تاریکی شبها تو بتاب

من فدای تو . به جای همه گلها تو بخند

اینک این من که به پای تو درافتاده ام باز

ریسمانی نکن از آن موی دراز

تو بگیر . تو ببند . تو بخواه .... !

شب هنگام با یاد تو به خواب می روم .

صدای تو همچون لالایی شبانه در گوش من است .......

صورت زیبایت همیشه تابلوی چشمانم بوده .

موهایت همیشه آرامش دهنده قلبم است .....

دستان لطیف تو گرما بخش زندگی ام است .

قدم های استوارت توان زندگی ام است .....

لبهایت گوشه ای از دهکده تنهایی ام است .

خنده هایت زیباترین جایگاه عشق واقعی است .... 

وقتی بزرگ می شی دیگه خجالت می کشی به گربه ها سلام کنی و برای پرنده ها

دست تکون بدی . دیگه نباید و نمی تونی که دلت شور بزنه برای جوجه قمری هایی که

مادرشون هنوز برنگشته....

فکر می کنی آبروت میره اگه یه روز مردم . همان هایی که خیلی بزرگ شدن دلشوره قلبتو

می بینن و به تو می خندن . دیگه نمی تونی دعا کنی برای آسمون که دلش گرفته و حتی

آرزو نمی کنی که کاش قدت می رسید و اشکهای بارونی آسمون و پاک میکردی...

ستاره هات انقدر دورند که حتی لبخندهاشونو نمی بینی و ماه ..... همبازی قدیمی تو....

اونقدر کمرنگ شده که اگه تموم شب هم بگردی پیداش نمی کنی !

تو بزرگ می شی و خواه ناخواه تمام آواز پرنده های قلبتو بیرون می کنی و یه روزی به خودت

میای که خیلی دیره . فردای اون روز تو رو به خاک می سپارند و می گن :

« اون خیلی بزرگ شده بود »

و تو در واپسین لحظه ها نگاهی به گذشته میندازی و می گی :

« کاشکی زمانی که می تونستیم یه کم دیکه کودکی می کردیم » !!!