وقتی بزرگ می شی دیگه خجالت می کشی به گربه ها سلام کنی و برای پرنده ها

دست تکون بدی . دیگه نباید و نمی تونی که دلت شور بزنه برای جوجه قمری هایی که

مادرشون هنوز برنگشته....

فکر می کنی آبروت میره اگه یه روز مردم . همان هایی که خیلی بزرگ شدن دلشوره قلبتو

می بینن و به تو می خندن . دیگه نمی تونی دعا کنی برای آسمون که دلش گرفته و حتی

آرزو نمی کنی که کاش قدت می رسید و اشکهای بارونی آسمون و پاک میکردی...

ستاره هات انقدر دورند که حتی لبخندهاشونو نمی بینی و ماه ..... همبازی قدیمی تو....

اونقدر کمرنگ شده که اگه تموم شب هم بگردی پیداش نمی کنی !

تو بزرگ می شی و خواه ناخواه تمام آواز پرنده های قلبتو بیرون می کنی و یه روزی به خودت

میای که خیلی دیره . فردای اون روز تو رو به خاک می سپارند و می گن :

« اون خیلی بزرگ شده بود »

و تو در واپسین لحظه ها نگاهی به گذشته میندازی و می گی :

« کاشکی زمانی که می تونستیم یه کم دیکه کودکی می کردیم » !!! 

نام من عشق است . می شناسیدم ؟؟؟؟؟

زخمی ام . زخمی سراپا . می شناسیدم ؟؟؟؟

با شما طی کردم راه درازی را . خسته ام . خسته . می شناسیدم ؟؟؟؟

این زمان گرچه ابری پوشانیده است رویم اما ........

من همان خورشید تابانم . می شناسیدم ؟؟؟؟؟؟

این چنین بیگانه از من رو گردانید در کف فرهاد تیشه نهادم من ......

من شکستم بیستون را ........ من .....من ....... من همان مهربان سالهای دورم ....

رفته ام از یادتان یا می شناسیدم ؟؟؟؟؟

نام من عشق است .......!!