ای کاش در چشمهایت . تردید را دیده بودم

یا از همان روز اول . از عشق ترسیده بودم

ای کاش آن شب که رفتم از آسمان گل بچینم

جای گل رز برایت . پروانگی چیده بودم

گل را به دست تو دادم . حتی نگاهم نکردی

آن شب نمی دانی اما . تا صبح لرزیده بودم

آن شب تو با خود نگفتی . که بر سر من چه آمد

با خود نگفتی ز دستت . من باز رنجیده بودم ؟

انگار پی برده بودی . دیوانه ات گشته ام من

تو عاشق من نبودی و دیر فهمیده بودم

از آن شب سرد پائیز که چشم من به تو افتاد

گفتم که ای کاش شبها . نخوابیده بودم

از کوچه که می گذشتیم . حتی نگاهم نکردی

چشمت پی دیگری بود . این را نفهمیده بودم

آن شب من و اشک و مهتاب . تا صبح با هم نشستیم

ای کاش یک خواب بد بود . چیزی که من دیده بودم 

تو اهل آن دوردستی . من یک اسیر زمینی

عشق زمین و افق را . ای کاش سنجیده بودم

بی تو چه شبها که تا صبح در حسرت با تو بودن

اندوه ویرانیت را . تنها پرستیده بودم

وقتی صدا کردی از دور . با عشوه ای مادرت را

آن لحجه نقره ای را . ای کاش نشنیده بودم

انگار تقصیر من بود . حق با تو و آسمان است

وقتی که تو می گذشتی . از دور خندیده بودم

اما به پروانه سوگند . تنها گناهم همین است

جای تو بودم اگر من . صد بار بخشیده بودم

باید برایت دعا کرد . آباد باشی و سرسبز

ای کاش هرگز نبینی . چیزی که من دیده بودم

اندوه و بی اعتنائی . چه یادگار عجیبی است

اما چه شبها که آن را . از عشق بوسیده بودم

حالا بدان تو که رفتی . در حسرت بازگشت

یک آسمان اشک آن شب . در کوچه پاشیده بودم

هرگز پشیمان نگشتم . از انتخاب تو هرگز

رفتی که شاید بدانم . بیهوده رنجیده بودم

حالا تو را به شقایق . دیگر بیا . کوچ کافیست

جای تو بودم اگر من . این بار بخشیده بودم !!!